Wandeling Dwarsgracht - Muggebeet - Blokzijl - pontje Jonen
- Gelopen op
Giethoorn en Dwarsgracht in de mist
Afgelopen zondag heb ik een heerlijke wandeling gemaakt door de omgeving van Giethoorn. Ik parkeerde de auto op de parkeerplaats bij Giethoorn Centrum en liep eerst dwars door het toeristische gedeelte van het dorp. En juist omdat het koud was en super mistig, was Giethoorn bijna uitgestorven. Ik weet niet zeker of iedereen dat zo ervaart, maar voor mij is Giethoorn dan op z’n mooist. Stil, leeg en zonder dat je moet slalommen om anderen te ontwijken.
Giethoorn Centrum
Het eerste stuk is echt het bekende Giethoorn. Alleen nu dus zonder mensen. De mist maakte alles een beetje mystiek. Je ziet minder, maar je gaat daardoor juist meer kijken naar details dichtbij.
Giethoorn Noord
Via Giethoorn Centrum liep ik door naar Giethoorn Noord. Dit is voor mij het mooiste stukje Giethoorn. Geen winkels, geen terrassen, geen toeristen. Alleen een smal pad met rietgedekte boerderijtjes langs de het pad.
Naar Dwarsgracht
Na Giethoorn Noord verlaat je het smalle pad en moet je weer even terug over een wat grotere weg. Daarna steek je het kanaal over en loop je richting Dwarsgracht.
Dit stukje is eerlijk gezegd niet het meest spannende deel van de route. Het is een vrij saai asfaltpad. Normaal zou dat sneller vervelen, maar nu in de mist kon je toch niet ver kijken. Dat maakt zo’n recht stuk ineens minder storend. Je loopt gewoon je meters.
Als je het einde van dit stuk bereikt, kom je uit bij een fietspad langs het water. Rechts van me waren watervogels druk bezig. Ik kan het niet hard maken, maar ergens voelt het dan alsof de lente alvast voorzichtig om de hoek komt kijken.
Onverhard pad
Na een stuk langs het water kom je bij een bruggetje. Een vrij steile brug. Als je die overgaat, kom je uit op een mooi pad richting Dwarsgracht. Dit was zo’n moment waarop de route weer van sfeer verandert. Je gaat van doorstappen naar echt genieten, ook al zie je door de mist minder van de omgeving.
Pauze bij De Otterskooi
Na ongeveer tien kilometer kwam ik aan in Dwarsgracht. Daar heb ik pauze gehouden bij De Otterskooi. Ik bestelde een latte en zat even rustig bij te komen. Het dorp voelde net zo stil als de rest van de route. Er was weinig beweging, weinig geluid, en dat paste eigenlijk perfect bij de dag.
Dwarsgracht en terug langs de Beulakerwijde
Na de pauze liep ik Dwarsgracht door. Ze waren bezig met het aanpassen van de beschoeiing, dus er werd hier en daar gewerkt langs de route. Ook hier was het uitgestorven. Over de hele wandeling denk ik dat ik maximaal tien wandelaars ben tegengekomen.
Na Dwarsgracht liep ik langs de Beulakerwijde terug richting Giethoorn. Op heldere dagen kun je hier prachtig kijken over het water, richting Sint Jansklooster. Vandaag zag je daar door de dikke mist weinig van. Maar die mist gaf het wel iets mystieks. Alsof je door een andere versie van hetzelfde landschap loopt.
Het laatste stuk ging weer langs de gracht terug richting Giethoorn. En na achttien kilometer stond de auto weer klaar.
Waarom ik deze wandeling liep
Voor mij was dit ook een testwandeling. Ik heb de afgelopen maanden niet veel echt lange afstanden gemaakt, dus ik wilde weten hoe achttien kilometer voelt. Het was vooral asfalt en dat is zwaarder voor de voeten. Toch merkte ik dat het qua conditie prima ging. Achttien kilometer wandelen was goed te doen.
Ik had mijn rugzak bewust gevuld met spullen die ik eigenlijk niet nodig had, puur voor het gewicht. Ook dat ging prima. Het gaf me vertrouwen dat ik de komende tijd weer rustig kan opbouwen. Meer kilometers, iets meer gewicht, stap voor stap trainen richting mijn volgende camino: de Camino Primitivo.