Camino dag 2: Orisson – Roncesvalles – Burguete

Een mistige start

23 km gelopen
700 m stijgen, 600 m dalen
0 blaren

De wekker ging om half zeven, want om zeven uur stond het ontbijt al klaar. De nacht was lastig, mijn eerste keer slapen met oordopjes. Ik hou er niet van, maar soms kan het niet anders als mensen zo hard snurken. Het ontbijt was simpel, maar genoeg om te starten. Buiten was het mistig. Jammer, dacht ik eerst, maar al snel gaf het een bijzondere sfeer. De bergen waren gehuld in een mysterieuze deken, bijna spookachtig.

Over de Pyreneeën

Ondanks dat we gisteren al flink geklommen hadden, ging het vandaag rustig verder omhoog. Het liep iets geleidelijker, maar door de mist zag ik niet waar de weg heen ging. Dat maakte het lastig in te schatten hoe lang een klim nog zou duren.

In de berg lag een bot, toen ik even stopte om die te bekijken, hoorde ik in de verte de bellen van de paarden. Door de mist kon je schimmen zien van de paarden die hier altijd los lopen. 

Ik liep een stukje op met Ben, een tekenaar uit Engeland, die maakt echt hele mooie lijntekeningen. Ook liep ik met een vrouw uit Nieuw Zeeland, Sally. Super leuke mensen, maar ze liepen net te snel voor me. Ik heb ze maar laten gaan, ik zie ze vast later nog wel een keer. 

De uitzichten waren er vandaag niet, maar juist het wandelen door de bossen met die dichte mist gaf een sprookjesachtige beleving. Alsof je in een andere wereld liep. 

Omarm de modder

Toen we de verharde weg verlieten, begon het glibberen en glijden. Modder overal. Er was geen ontkomen aan, dus het was vooral: omarm de modder. Mijn stokken kwamen goed van pas, zonder hen had ik meerdere keren onderuit gelegen. Mijn schoenen en broek waren in ieder geval al lekker vies. 

Bij een hekje kwamen we langs de grens van Frankrijk en Spanje. Een bijzonder moment.

Daarna ging de weg nog even wat steiler omhoog. De paden bestonden vooral uit losse stenen en grind gruis. Maar dat is toch fijner dan al die modder.

Bovenop de top van de Pyreneeën was het koud en winderig. Ik wilde hier eigenlijk wat eten, maar dit was bijna niet te doen. Dus snel ergens een plekje uit de wind gezocht, mijn baguette opgegeten die ik mee had vanuit Orisson en daarna door. 

Bij dee afdaling richting Roncesvalles kon je uit 2 opties kiezen: kort en stijl  of lang en iets minder stijl. Ik heb maar voor die laatste gekozen. Rustig de berg afgelopen. Voor Roncesvalles raakte ik aan de praat met een paar leuke mensen uit Amerika. 

Lunchen in Roncesvalles

De meeste mensen lopen deze dag tot Roncesvalles, maar ik had er voor gekozen om door te gaan naar Burguete. Op die manier hoop ik wat uit de drukte te blijven. 

Maar voordat ik doorging, heb ik nog even wat ik Roncesvalles rond gekeken in de kerk en bij de grote albergue.
In de middag at mijn lunch daar met een stel Amerikanen. Het pelgrimsmenu voor €12,- was heerlijk: drie gangen en wijn erbij. Een perfecte afsluiter van de dag.