Saint-Jean-Pied-de-Port – Refuge Orisson

De start van mijn Camino

Na een onrustige nacht in het hostel in Bayonne werd ik om half zeven gewekt door mijn bovenbuurman. Tijd om op te staan. Het Franse ontbijtje was simpel, maar genoeg om mee te beginnen. Van de spanning heb ik niet veel honger, dus ik krijg het niet eens op.

Op de kamer lag een Duitse vrouw die ook de Camino ging lopen. Samen liepen we naar de trein. Op het station was het een drukte van belang met pelgrims. De pelgrims zijn te herkennen aan hun wandeloutfit en de rugzak met daaraan de schelp bevestigt. Ik heb een klein tinnen schelpje aan mijn rugzak hangen. Op een of ander manier vind ik de grote echte schelp niet bij mij passen.

Het was een prachtige rit, waarbij de Pyreneeën langzaam tevoorschijn kwamen.

Eerste stempel, eerste stappen

In Saint-Jean-Pied-de-Port ging ik direct naar het pelgrimsbureau voor mijn eerste stempel. Het was direct even flink klimmen in de smalle straatjes.

Bij het Pelgrimsbureau kreeg ik een credential, het pelgrimspaspoort waar ik mijn stempels in ga verzamelen. Het is een bewijs voor het lopen van de camino. Bij de herbergen zul je deze ook moeten tonen om daar te kunnen slapen.

Daarna dronk ik met Géraldine, de duitse dame, een kop thee en at ik een pain au raison. We bezochten de kerk, waar ik mijn eerste kaarsje van deze camino heb aangestoken. Op naar een goede en veilige camino.

Daarna was het tijd om mijn eigen weg te gaan. Zij ging voor de winterroute, ik vervolgde mijn pad over de Napoleon route. En dat voelde eigenlijk ook heel fijn, ik wil deze camino op mijn eigen tempo en manier lopen. 

De route van vandaag was kort in kilometers, maar zwaar in inspanning: 7,5 kilometer met 700 meter stijgen. Meteen een stevige klim. Losse stenen, stijgingspercentages tot 20 procent. Pittig! Ik dacht aan de technieken van Wies en Cor, wat zeker hielp. Uiteindelijk pakte ik toch één stok voor wat extra balans.

Het echte besef

Vlak voor Orisson belde ik even naar huis. Ik wilde dit zo graag delen met Peter. Ik had het zwaar, maar ik was ook enorm aan het genieten. Tijdens dat telefoontje besefte ik: ik loop nu echt in de Pyreneeën. En ja hoor, weer waren daar tranen. Even de spanning eruit, het is nu echt begonnen!

Bij de refuge aangekomen: inchecken, douchen, slaapplek klaarmaken.

Voor de eerste keer even een klein wasje doen, even uitzoeken wat handig is. 
Ik at een tortilla, tekende nog een stukje van de Pyreneeën en daarna heel even rusten op bed. Ik deel de kamer met een Portugees echtpaar en twee Amerikaanse mannen. 

Een pittige, maar fantastische eerste dag. En dit is nog maar het begin.